پژوهشگران دانشگاه ایالتی اوهایو در پژوهشی تازه، راهی احتمالی برای ضعیفکردن سلولهای گلیوبلاستوما، یکی از خطرناکترین سرطانهای مغز، پیدا کردهاند.
آنان دریافتهاند که پروتینی به نام «اسایتی» به سلولهای سرطانی کمک میکند رشد کنند و در برابر درمان مقاومت نشان دهند. پژوهشگران میگویند مهار این پروتین میتواند سلولهای سرطان مغز را در برابر درمان آسیبپذیرتر کند.
دانشمندان توضیح دادهاند که سلولهای گلیوبلاستوما با افزایش چند پروتین، از جمله «اسایتی»، فعالیت پروتین دیگری به نام «پیپی۲ا» را کم میکنند. «پیپی۲ا» بهطور طبیعی میتواند جلوی بخشی از فعالیتهای سرطان را بگیرد؛ اما وقتی فعالیت آن کاهش پیدا کند، سلولهای سرطانی راحتتر رشد میکنند و زنده میمانند.
پژوهشگران در آزمایشهای خود تلاش کردند فعالیت این پروتینها را کاهش دهند. نتیجه این بود که فعالیت «پیپی۲ا» دوباره بیشتر شد و سلولهای سرطانی ضعیفتر شدند.
در آزمایش روی حیوانات، نتیجه دربارهی «اسایتی» امیدوارکننده بود. پژوهشگران گزارش کردهاند که پس از حذف این پروتین، در مدل مورد آزمایش تومور شکل نگرفت و حیوانات تا پایان ۱۰۰ روز آزمایش، نشانهای از ایجاد تومور نداشتند.
دانشمندان همچنین بررسی کردند که آیا این روش میتواند اثر پرتودرمانی را بیشتر کند یا خیر. نتیجه نشان داد که وقتی فعالیت پروتینهای یادشده کاهش مییابد، سلولهای گلیوبلاستوما در برابر پرتودرمانی حساستر میشوند.
به زبان ساده، پرتودرمانی به سلولهای سرطانی آسیب میزند، اما این سلولها میتوانند بخشی از این آسیب را ترمیم کنند و دوباره به رشد ادامه دهند. پژوهشگران میگویند با مهار «اسایتی» و پروتینهای مرتبط، توانایی سلولهای سرطانی برای ترمیم این آسیب کمتر میشود و در نتیجه، پرتودرمانی میتواند اثر بیشتری بر آنان داشته باشد.
گلیوبلاستوما از سرطانهایی است که با سرعت زیاد در مغز رشد میکند و درمان آن دشوار است. یکی از مشکلات اصلی در درمان این سرطان آن است که سلولهای آن میتوانند خود را با درمان سازگار کنند و پس از مدتی دوباره رشد کنند.
یافتهی تازه این امید را ایجاد کرده است که در آینده بتوان با هدف قراردادن «اسایتی» و پروتینهای مرتبط با آن، سلولهای این سرطان را ضعیفتر کرد و اثر درمانهای موجود را افزایش داد.
با این حال، این خبر به معنای پیداشدن درمان تازه برای بیماران نیست. این نتایج تاکنون در آزمایشگاه و روی حیوانات بهدست آمده و هنوز مشخص نیست که همین روش در بدن انسان نیز به همان اندازه مؤثر و بیخطر باشد.
پژوهشگران برای رسیدن به پاسخ قطعی، به آزمایشهای بیشتری و در نهایت آزمایشهای بالینی روی انسان نیاز دارند.
