فوزیه کوفی، عضو پیشین مجلس نمایندگان افغانستان، در یک مصاحبه‌ی تازه گفته است که هرچند نسبت به مذاکره با طالبان احساس ندامت ندارد، اما در مورد تصمیم خود برای ترک کشور «هر دقیقه و هر ثانیه» احساس پشیمانی می‌کند.
او با بیان این که راه جایگزین برای ترک کشور «زندانی‌شدن» بود، می‌گوید: «گاهی وقتی به وضعیت زنان در افغانستان نگاه می‌کنم، با خودم می‌گویم شاید زندانی‌شدن من می‌توانست توجه گسترده‌تری را به رنج و مصیبت آن‌ها جلب کند.»
کوفی در مصاحبه با پادکست «هیومنس فور دییپلوماسی» گفته که جامعه‌ی جهانی در تعهداتی که در ابتدا به مردم افغانستان داده بود، موفق عمل نکرده است.
او می‌گوید که رهبران جهان در سال 2001 می‌گفتند که برای حمایت از حقوق بشر و کمک به مردم افغانستان جهت دست‌یابی به حقوق دموکراتیک‌شان به افغانستان رفته‌اند.
کوفی افزوده که 20 سال بعد، پس از آن که در توافق‌نامه‌ی دوحه چیزی در مورد حقوق بشر و حقوق زنان گنجانده نشده بود، آن‌ها پاسخ متفاوتی به پرسش‌گری فعالان افغانستان دادند.
به گفته‌ی کوفی، آن‌ها گفتند: «ما به افغانستان نیامده بودیم که سربازان‌مان کشته شوند تا از حقوق زنان در افغانستان محافظت کنیم.»
فوزیه کوفی در جریان مذاکرات با طالبان، عضویت هیئت مذاکره‌کننده‌ی دولت پیشین افغانستان را داشت. او در سال‌های گذشته در کشورهای غربی زندگی می‌کند و از مدافعان برجسته‌ی حقوق زنان و دختران افغانستان به شمار می‌رود.
