یوناما در گزارشی گفت که قربانیان درگیریهای مسلحانهی چند دههی پسین در افغانستان همچنان از پیامدهای عمیق جسمی، روانی، اجتماعی و اقتصادی این درگیریها رنج میبرند و اغلب بدون دسترسی به عدالت و کمکهای لازم به زندگیشان ادامه میدهند.
این گزارش که امروز منتشر شده است، عمدتاً بر دورهی درگیریهای مسلحانه از سال 2001 تا بازگشت طالبان به قدرت در سال 2021 تمرکز دارد و بر اساس مصاحبه به 195 قربانی و اعضای خانوادههای آنان تهیه شده است.
تقریباً تمامی افراد مصاحبهشده (95 درصد) گفتند که در نتیجهی آنچه بر آنان گذشته است، آسیبهای عاطفی یا روانی را تجربه کردهاند. آنان از علایمی مانند از دست دادن حافظه، بازگشت خاطرات ناگوار، افسردگی و اضطراب سخن گفتند. برخی از مصاحبهشوندگان گفتند که پس از از دست دادن اعضای خانوادهشان، به خودکشی فکر کردهاند.
اکثریت قاطع مصاحبهشوندگان (84 درصد) در نتیجهی درگیریهای مسلحانه متحمل خسارات مالی شدهاند. این شامل پولهایی است که برای تداوی، مراسم تدفین و بازسازی خانهها و کاروبار خود مصرف شدهاند.
بسیاری نیز گفتند که منبع درآمدشان را از دست دادهاند، زیرا به دلیل جراحاتشان قادر به کار نبودهاند یا مجبور شدهاند از بستگان زخمی خود مراقبت کنند.
زنانی که شوهرانشان در جریان درگیریها کشته شدهاند، اغلب گفتهاند که وضعیت مالی بسیار دشواری دارند. در بسیاری از موارد، مردانی که در جریان درگیریها کشته شدهاند، تنها نانآور خانواده بودند و زنان بازماندهی آنان به دلیل محدودیتهای طالبان قادر به کسب درآمد نیستند.
