امرالله صالح، معاون نخست ریاستجمهوری پیشین افغانستان، گفت افغانستان از دید مردم این کشور و جامعهی جهانی همچنان یک «پروندهی حلناشده» است و طالبان نتوانسته این وضعیت را تغییر دهد.
صالح افزود طالبان خود نیز میداند در نتیجهی «یک معامله» به قدرت رسیده است و به گفتهی او ساختار «ضدملی» این گروه «محکوم به سرنگونی و زوال» است.
او گفت: «تا سرنگونی طالب تنها زمان در میان است؛ نه اگر و مگر.»
صالح اضافه کرد که افغانستان از دید همه، به استثنای طالبان، همچنان «یک التهاب درمانناشده» است و به باور او، این وضعیت با «نسخهی طالب» قابل درمان نیست.
او با اشاره به سالروز تسلط دوبارهی طالبان بر افغانستان گفت که در کوچهها و جادههای کابل بهجز اعضای این گروه، کسی احساس تجلیل ندارد و فضای شهرهای افغانستان «همانند فاتحهخانه» است.
صالح افزود که مردم در سوگ یک «ضایعهی ملی» نشستهاند؛ ضایعهای که به گفتهی او، هنوز برای آن نامی گذاشته نشده است.
او گفت که طالبان پایتخت را با پرچمهای خود «کفنپوش» کردهاند و فضای حاکم بر کابل، فضای جشن نیست، بلکه «فضای سوگواری» است.
او از طالبان خواست که ضمایم پنهان توافقنامهی دوحه را علنی کند و گفت: «چه رمزی در آن سند شرمآور و پنهانی نهفته است که طالب توان گشودنش را برای مردم ندارد؟»
صالح همچنین مدعی شد که طالبان در پنج سال گذشته حدود ۵۰ میلیارد افغانی در بخش فواید عامه و برنامههای انکشافی هزینه کرده، اما دستکم بیست برابر این مقدار را برای «سیاست سرکوب» به مصرف رسانده است.
او افزود که اگر طالبان یک گروه مردمی است، باید اقتصاد و رفاه مردم در اولویت آن قرار داشته باشد، نه گسترش زندانها و تقویت ساختارهای امنیتی.
صالح گفت که اگر طالبان بودجهی خود را بهگونهی علنی منتشر کند، مردم خواهند دید که اولویت این گروه «تقویت دستگاه سرکوب و معیشت ملیشههایش» است، نه رفاه عمومی.
او مدعی شد که تمام جزیات بودجهی انکشافی و امنیتی طالبان را در اختیار دارد.
