عبدالغفور روان فرهادی، دیپلومات پیشین، زبانشناس و نمایندهی پیشین افغانستان در سازمان ملل متحد، شامگاه یکشنبه (۴ اسد) در سن ۹۶ سالگی در شهر سانفرانسیسکوی ایالات متحده درگذشت.
نزدیکان او میگویند که روان فرهادی به علت کهولت سن درگذشته است.
فرهادی در ۲۳ اگست ۱۹۲۹ در کابل به دنیا آمد. او در سال ۱۹۴۸ از لیسهی استقلال فارغ شد و سپس برای ادامهی تحصیل به فرانسه رفت.
بر بنیاد زندگینامهی منتشرشدهی او ازسوی ملل متحد، فرهادی در انستیتوت مطالعات سیاسی پاریس و انستیتوت مطالعات عالی بینالمللی دانشگاه پاریس تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۵ دکترای خود را در رشتهی زبانشناسی هند و ایرانی گرفت.
او در همان سال فعالیت حرفهای خود را بهعنوان استاد تاریخ اندیشهی سیاسی در دانشکدهی حقوق و علوم سیاسی دانشگاه کابل آغاز کرد.
فرهادی در سال ۱۹۵۸ وارد دستگاه دیپلوماسی افغانستان شد و تا سال ۱۹۶۱ بهعنوان دبیر اول سفارت افغانستان در کراچی کار کرد. او سپس ریاست بخش امور ملل متحد در وزارت خارجه را بر عهده گرفت و پس از آن، مشاور و معاون سفارت افغانستان در واشنگتن شد.
او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ رییس عمومی امور سیاسی وزارت خارجه و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ معین این وزارت بود. فرهادی همزمان، از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱، بهعنوان دبیر شورای وزیران افغانستان نیز کار کرد.
فرهادی در سال ۱۹۷۳ سفیر افغانستان در فرانسه شد و سپس از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ عضویت کمیسیون علمی مشورتی وزارت فرهنگ را بر عهده داشت.
ملل متحد گفته است که فرهادی در سالهای ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ زندانی سیاسی بود. او پس از خروج از افغانستان، از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ در دانشگاه پانتئونـسوربُن پاریس تدریس کرد و پس از دورهای پژوهشی در دانشگاه ملی استرالیا، از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۲ استاد دانشگاه کالیفرنیا در برکلی بود.
دانشگاه کالیفرنیا در تاریخچهی مطالعات ایرانی و فارسی خود، سهم فرهادی را در گسترش آموزش و پژوهش زبان و ادبیات فارسی در این دانشگاه «مهم» خوانده است
فرهادی در ۳۰ اپریل ۱۹۹۳ اعتبارنامهی خود را بهعنوان نمایندهی دایمی افغانستان در ملل متحد به بطروس بطروسغالی، دبیرکل وقت این سازمان، سپرد. او پس از توافق بن نیز در جنوری ۲۰۰۲ اعتبارنامهی خود را دوباره به کوفی عنان ارائه کرد و تا دسامبر ۲۰۰۶ در این سمت باقی ماند.
او در دورهی نخست حاکمیت طالبان نیز نمایندگی افغانستان را در ملل متحد بر عهده داشت و در نشستهای این سازمان دربارهی فعالیت طالبان و گروه القاعده سخن میگفت. فرهادی در اکتوبر ۲۰۰۱ در مجمع عمومی طالبان را به پناهدادن به اسامه بنلادن متهم کرده بود.
فرهادی از سال ۱۹۹۳ معاون کمیتهی ملل متحد برای اعمال حقوق سلبناپذیر مردم فلسطین نیز بود و در نشستهای این کمیته از حق تعیین سرنوشت فلسطینیان حمایت میکرد.
او افزون بر فعالیتهای سیاسی و دیپلوماتیک، در زمینهی زبان و ادبیات فارسی و عرفان اسلامی نیز پژوهش میکرد. کتاب «دری گفتاری افغانستان»، دربارهی دستور زبان فارسی کابلی و مقایسهی آن با زبان ادبی، از آثار او است.
فرهادی همچنان کتابی دربارهی عبدالله انصاری هروی نوشت که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد و با ابراهیم گامارد در ترجمه و تدوین کتاب «رباعیات مولانا» همکاری کرد.
