محمد محقق، رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان، میگوید چندین بار علی خامنهای، رهبر پیشین ایران را ملاقات کرده است و همواره با حکومت جمهوری اسلامی ایران در ارتباط بوده است.
او میافزاید در دورهای با قاسم سلیمانی، فرمانده پیشین نیروی قدس سپاه پاسداران ایران و پس از وی، با جانشینش، اسماعیل قاآنی، ارتباط داشته است.
محقق میگوید احترام خاصی به علی خامنهای داشت و به همین دلیل مورد انتقاد نیز قرار گرفته است. او افزوده است که خود را یک «افغانستانی» میداند، اما در کنار هویت ملیاش، «همواره خود را بخشی از امت اسلامی نیز» دانسته است.
این رهبر سیاسی در مصاحبه با پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران گفته است: «اعتقاد دارم دفاع از منافع افغانستان هیچ منافاتی با همبستگی با جهان اسلام و ارتباط با مراکز مهم فکری و دینی شیعه ندارد. به همین دلیل، ارتباط با امام خمینی و پس از ایشان با رهبر انقلاب اسلامی را نه یک نقطهی ضعف، بلکه یکی از افتخارات زندگی خود میدانم.»
او میگوید در سال 1379 خورشیدی که بخشهای وسیعی از افغانستان تحت کنترول طالبان بود و او در مناطق کوهستانی شمال و مرکز ایستادگی میکرد، به دعوت برخی «دوستان» برای گفتوگو با مسئولان جمهوری اسلامی ایران دربارهی «وضعیت مقاومت، آیندهی افغانستان و نیازهای مردم» به ایران سفر کرد.
او گفته که در این سفر با علی خامنهای دیدار و دربارهی «شرایط جبههی مقاومت، وضعیت مردم مناطق شیعهنشین، مشکلات هزارهها و نیازهای مقاومت» صحبت کرده است.
محقق میگوید: «این ارتباطات نشان میداد که مسایل افغانستان در سطح راهبردی توسط جمهوری اسلامی دنبال میشوند و تحولات این کشور برای آنان اهمیت دارد.»
او در ادامه دربارهی حاکمیت کنونی طالبان در افغانستان صحبت کرد، اما برخلاف گذشته که عمر حاکمیت این گروه را کوتاه میدانست و هشدار فروپاشی آن را میداد، تنها بر حل فراگیر قضیهی افغانستان تاکید کرد.
محقق گفته طالبان نگاه سختگیرانهای نسبت به شیعیان دارد و همین مساله زمینهساز رفتارهای تبعیضآمیز شده است. او میافزاید طالبان با «بسیاری از مظاهر غیرپشتون در افغانستان، چه در حوزهی هویت قومی و چه در حوزهی فرهنگی و زبانی مشکل» دارد.
او افزوده که در افغانستان بیش از هر چیز دیگری، هویت شیعی و حضور اجتماعی شیعیان و زبان فارسی و جایگاه فرهنگی فارسیزبانان تحت فشار قرار داد.
او میگوید: «امریکا با وجود خروج نظامی از افغانستان، همچنان ابزارها و ارتباطاتی در این کشور دارد. کمکهای مالی و حمایتهای مختلف نیز وجود داشته است. اما هیچ حکومتی نمیتواند با حذف بخشهای بزرگی از جامعه و نادیده گرفتن تنوع قومی، مذهبی و فرهنگی افغانستان دوام بیاورد. افغانستان کشوری متنوع است و هر نظام سیاسی پایدار باید واقعیت این تنوع را بپذیرد.»
