عبدالبصیر انور، وزیر پیشین عدلیه و عضو شورای رهبری شورای عالی مقاومت ملی برای نجات افغانستان درگذشت.
انور در سال 1331 هجری خورشیدی در پروان به دنیا آمد و در رشتهی طب در دانشگاه کابل تحصیل کرد. او در پاکستان نیز به تحصیلات خود ادامه داد و مدتی به عنوان استاد در دانشگاهها ایفای وظیفه کرده است.
او پس از سقوط دولت جمهوری اسلامی افغانستان و به قدرت رسیدن طالبان، در خارج از کشور به سر میبرد.
عبدالرشید دوستم، محمد عمر داودزی و سرور دانش، مقامهای پیشین حکومتی، نسبت به وفات این شخصیت جهادی ابراز تاسف کردهاند.
عبدالرشید دوستم، رهبر حزب جنبش ملی اسلامی افغانستان، گفته است که با عبدالبصیر انور در سالهای نخست «پیروزی انقلاب اسلامی» آشنا شده و از «سجایای اخلاقی و صفات حمیدهی وی خاطرات زیادی» دارد.
دوستم افزوده است که انور در دیار مهاجرت به بیماری صعبالعلاج و مزمنی گرفتار شد و در بیمارستان انقره تحت عملیات قرار گرفت.
او یادآوری کرده است: «در جریان تداوی به خاطر نجاتش یکجا با خانوادهاش تلاشهای زیادی انجام دادیم، به هر حال تقدیر الهی همین بوده که موصوف به رحمت ایزدی پیوست.»
سرور دانش، معاون پیشین رییسجمهوری کشور، انور را «شخصیت مجاهد، عالم، دوراندیش، شکیبا و با بصیرت» توصیف کرده و افزوده که او «در همهی عرصههای سیاسی و مبارزاتی، حضور فعال و چشمگیر داشت.» دانش درگذشت انور را «ضایعهی سنگین و جبرانناپذیر برای مردم افغانستان» خواند.
عمر داودزی، وزیر پیشین داخلهی افغانستان، نوشته است که انور و قطبالدین هلال، معاون پیشن صدراعظم کشور، «از پیشگامان مبارزه علیه تجاوز قشون سرخ شوروی به افغانستان» بودند و عمر خویش را با «اخلاص، تعهد و احساس مسئولیت به مردم و وطن» سپری کردند.
قطبالدین هلال نیز به تازگی درگذشته است.
