وحیده 14 ساله که یک سال میشود از ادامهی آموزش در مکتب بازمانده است، به یونیسف میگوید که دلش برای همصنفیها و دوستانش تنگ شده است.
او وقتی که دانشآموز بود، صبح زود بیدار میشد و به مکتب میرفت، اما اکنون میگوید: «کار زیادی برای انجام دادن ندارم. در کارهای خانه به مادرم کمک میکنم. گاهی در خانه سعی میکنم درس بخوانم، اما بدون صنف، استاد و دوستان سخت است.»
وحیده (نام مستعار) میافزاید: «یک سال است که دیگر به مکتب نمیروم و در خانه هستم. از وقتی مجبور شدم درس را ترک کنم، خیلی غمگین و دلشکستهام.»
وحیده یادآوری کرده که مادرش او را بسیار تشویق میکرد تا درس بخواند و آیندهی خود را بسازد، اما زمانی که صنف ششم را به پایان رساند، مادرش خیلی غمگین گشت.
وحیده میگوید: «آرزوی من این است که داکتر شوم و به مردم کمک کنم.» او ادامه میدهد: «وقتی زنان دیگر را میبینم که کار میکنند، امید میگیرم که شاید روزی مکتبها به روی دختران دوباره باز شوند و بتوانم درس خود را ادامه دهم و آیندهام را بسازم.»
طالبان بلافاصله پس از بازگشت خود به قدرت، دختران را از ادامهی آموزش فراتر از صنف ششم محروم کرد و بعداً چنین ممنوعیتی را در آموزشگاهها، دانشگاهها و انستیتوتهای طبی گسترش داد.
یونیسف برآورد کرده است که حدود یک میلیون دختر افغانستان به دلیل همین فرمان طالبان از آموزش محروم شدهاند و اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال 2030 رقم یادشده به 2 میلیون تن میرسد.
مادر وحیده شبها در شفاخانه و روزها در یک مکتب به عنوان نظافتچی کار میکند. او که خودش فرصت تحصیل نداشته، میگوید: «میخواستم دخترم موفق شود و مثل من بیسواد نماند. همیشه آرزو داشتیم که دخترمان معلم یا داکتر شود. حالا وقتی فکر میکنم که او نمیتواند آموزش خود را ادامه دهد، دردناک است. این دختران، وقتشان ضایع میشود.»
او میافزاید که وحیده «اشتیاق زیادی برای درس خواندن دارد، اما وضعیت مالی ما بسیار وخیم است و نمیتوانیم برایش موبایل بخریم یا هزینهی اینترنت را بپردازیم.»
در یک گزارش تازهی یونیسف آمده که محدودیتها بر آموزش زنان و دختران تا کنون باعث کاهش 0.5 درصدی تولید ناخالص داخلی افغانستان شده است.
یونسکو در گزارش سال 2024 خود هشدار داده است که 40 مورد از 129 دانشگاه در افغانستان به دلیل کاهش درآمد و کاهش تعداد دانشجویان و آموزگاران، بهویژه از قشر اناث، در معرض خطر بستهشدن قرار دارند.
