روزنامه‌ی نیویارک تایمز گزارش داده است که پس از سقوط دولت جمهوری اسلامی افغانستان، ۱۰ هزار عضو قطعات صفری به ایالات متحده منتقل شدند، اما اکنون در ترس از بازداشت و اخراج زندگی می‌کنند.
یکی از نیروهای پیشین این واحدها عکس قدیمی خود با یونیفرم مخصوص را بر دیوار اتاق خود زده است تا به گفته‌ی خودش، اگر ماموران اداره‌ی مهاجرت آمدند، ببینند که او برای امریکا جنگیده است.
محمد اقبال، معاون پیشین قطعه‌ی 03 مستقر در قندهار اکنون در یک هوتل ایالت کالیفرنیا کار می‌کند. او در 26 نومبر خبر تیراندازی بر نیروهای گارد ملی امریکا در واشنگتن و بازداشت رحمان‌الله لکنوال، عضو پیشین قطعه‌ی 03 را در این پیوند دریافت کرد. در این تیراندازی یکی از نیروهای گارد ملی کشته و یک دیگر آن به شدت زخمی شد.
امریکا این رویداد را «هراس‌افگنانه» خواند و به دنبال آن دانلد ترمپ اعلام کرد که مهاجرت از کشورهای «جهان سوم» را به صورت دایم متوقف می‌کند. از آن پس، روند صدور ویزا به شهروندان افغانستان متوقف شد.
مقام‌های امریکای اداره‌ی بایدن را متهم کردند که نزدیک به 200 هزار شهروند افغانستان را «بدون راستی‌آزمایی مناسب» وارد ایالات متحده کرده است. جان راتکلیف، رییس سی‌آی‌ای در بیانیه‌ای گفت: «این فرد و بسیاری دیگر هرگز نباید اجازه‌ی ورود به این‌جا را پیدا می‌کردند.»
در واقع، این خود سی‌آی‌ای بود که لکنوال و دیگر اعضای قطعات صفری را به امریکا آورده بود؛ قطعاتی که زیر نظر این سازمان فعالیت می‌کردند.
اقبال به نیویارک تایمز گفت: «همه از قبل می‌دانستند مهاجرت و دولت جدید چه گپ‌ها دارد. حالی این دردسر هم اضافه شد.»
چند سال بعد از حمله‌ی امریکا به افغانستان، سی‌آی‌ای مستقیماً جنگجویان اهل افغانستان را در قالب «تیم‌های تعقیب ضدهراس‌افگنی» استخدام کرد؛ تیم‌هایی که بعدها به قطعات صفری مشهور شدند.
دولت افغانستان از استقلال کامل این قطعات ناراضی شد و مقام‌ها درباره‌ی تلفات ملکی به طور روزافزونی شکایت می‌کردند. بلاخره در جون 2009 یک درگیری میان قطعه‌ی 03 با پولیس قندهار به وقوع پیوست که در آن 10 تن کشته شدند.
این رویداد سی‌آی‌ای را واداشت قطعات صفری را با اداره‌ی امنیت ملی افغانستان یک‌پارچه سازد. گفتنی است که قطعه‌ی 01 مستقر در کابل، 02 مستقر در ننگرهار و 03 مستقر در قندهار بود.
هرچند آن‌ها رسماً بخشی از دولت افغانستان شدند، اما همچنان از سوی سی‌آی‌ای معاش دریافت می‌کردند (ماهانه 500 دالر) و هدایت می‌شدند.
سازمان ملل متحد در 2018 گزارش داد که نیروهای استخباراتی افغانستان، عمدتاً قطعات صفری، مسئول اکثر تلفات ملکی هستند. سی‌آی‌ای این اتهام‌ها را «تبلیغات طالبان» خواند.
با این حال، برخی از کهنه‌سربازان از کشتارهای فراقانونی، گاه به دستور یا با چشم‌پوشی مشاوران امریکایی سخن می‌گویند.
یک عضو پیشین تیم «اُمگا» گفت: «می‌گفتند این مرد بمب‌ساز است، تسلیم می‌شود، اما آزاد می‌شود؛ پس بکشیدش.» به گفته‌ی او، پس از کشتن فرد مورد نظر، روی جسدش اسلحه می‌گذاشتند و عکس می‌گرفتند. سی‌آی‌ای این اتهام‌ها را بی‌اساس دانسته است.
اقبال به نیویارک تایمز گفت که در دوره‌ی ماموریتش گواه چنین مواردی نبوده و اجازه نمی‌داده است. او پس از سقوط قندهار به کابل انتقال داده شد.
برای تامین امنیت فرودگاه کابل پس از سقوط جمهوری، از این واحدها استفاده شد. برخی تفنگ‌داران دریایی بعداً مدعی شدند که گواه تیراندازی و خشونت علیه افراد ملکی بوده‌اند. اعضای پیشین قطعات صفری اما این ادعا را رد کرده و گفتند که تیراندازی‌ها هوایی بودند.
با سقوط کابل، سی‌آی‌ای تصمیم گرفت که همه‌ی اعضای قطعات صفری را خارج کند، زیرا آن‌ها هدف شماره یک طالبان بودند. سرانجام بیش از ۱۰ هزار عضو قطعات صفری و بیش از ۲۰ هزار تن از اعضای خانواده‌های‌شان تخلیه شدند. در امریکا به آن‌ها «پارول بشردوستانه» (وضعیت اقامت موقت) داده شد.
موسی، عضو سابق قطعه‌ی 02 که اکنون در ویرجینیا دکان دارد، گفت اقامت دایم برای ادغام در جامعه ضروری است و بدون آن، کار پیدا نمی‌شود. به گفته‌ی او، برخی بی‌خانمان شده‌اند.
