حضرت وهریز، بنیانگذار مکتب دریچه به رسانهی کانادایی «سیبیاس» گفت که این مکتب با 175 آموزگار به بیش از 6 هزار دختر در افغانستان زمینهی آموزش را فراهم ساخته است.
او افزود که صنفهای دریچه به طور مخفیانه در خانههای آموزگاران در داخل کشور برگزار میشوند.
وهریز افزود که بیشتر آموزگاران زن هستند و بخشی از معاش آنها از طریق کمکهای مالی شهروندان افغانستان مقیم خارج تامین میشود.
به گفتهی او، آموزش برای بسیاری از دختران جوان میتواند نجاتبخش باشد، زیرا برای عدهای از آنها تنها گزینهی جایگزین ازدواج و گاهی ازدواج اجباری است.
در حال حاضر 49 فارغالتحصیل مکتب دریچه در کشورهای مختلف جهان مشغول تحصیل هستند.
وهریز امیدوار است روزی به افغانستان بازگردد و باور دارد که مردم این کشور خواهان پیشرفت هستند.
او که اکنون در کانادا زندگی میکند، هنگام به قدرت رسیدن طالبان آموزگار دانشگاه و کارمند دولت بود. او توضیح داد که «دریچه پنجرهای به سوی آیندهی بهتر و جامعهای است که در آن امکان نه گفتن و پرسیدن چرا وجود داشته باشد.»
حضرت وهریز گفت: «خطر جانی وجود دارد. ممکن است بازداشت یا حتی شکنجه شوند.» با این حال، تا کنون هیچ از یک صنفهای مکتب دریچه مورد یورش طالبان قرار نگرفته است. به گفتهی او، دلیل این موضوع حمایت مردم محلی است، زیرا اغلباً خود والدین برای راهاندازی صنفها با مکتب دریچه تماس میگیرند.
لارین اوتس، مدیر اجرایی سازمان «حق آموزش برای افغانستان» – نهاد غیردولتی کانادایی که برای کمک به زنان و دختران جهت دسترسی به آموزش ایجاد شده است – گفت چند سال محرومیت از آموزش تاثیرات «مرگباری» بر زنان و دختران افغانستان گذاشته است.
او افزود که از این رهگذر کل کشور و اقتصاد آن آسیب میبیند. اوتس تاکید کرد که نهاد تحت رهبری وی همواره از زنانی در افغانستان میشنود که امید به زندگیشان را از دست دادهاند، اما در عین حال بسیاری از آنها به طرز باورنکردنیای برای یافتن راههای جایگزین خلاق بودهاند.
