«دادگاه مردمی برای زنان افغانستان» ده مقام طالبان، از جمله هبتالله آخندزاده، سراجالدین حقانی و محمد یعقوب مجاهد را به عنوان «عاملان اصلی» آزار و پیگرد زنان افغانستان اعلام کرد.
این دادگاه از عبدالغنی برادر، نور محمد ثاقب، خالد حنفی، عبدالحکیم حقانی، ندامحمد ندیم، حبیبالله آغا و عبدالحق وثیق به عنوان دیگر عاملان آزار زنان افغانستان یاد کرده است.
دادستانها گفتند که طالبان کارزاری به منظور حذف زنان از عرصهی عمومی و بازآرایی ساختار اجتماعی افغانستان برپایهی برتری مردان بر زنان به راه انداخته است.
در متن فیصلهی دادگاه آمده که طالبان سیاستهای خود را از طریق خشونت و زور عملی میکند و در این راستا، از برداشت خود از شریعت اسلامی نیز به عنوان توجیه بهره میبرد.
در ادامه آمده است که با وجود سرکوب گسترده، جامعهی جهانی سیاستهای خود را به گونهای تغییر داده که خطر مشروعیتبخشی به رژیم طالبان را در پی دارد.
دادگاه گفت که تعاملات دیپلوماتیک و نرمترشدن مواضع دربارهی به رسمیتشناسی طالبان، نشان میدهند که سرکوب «سازمانیافته»ی زنان و دختران دیگر مانعی برای مشروعیتیافتن بینالمللی تلقی نمیشود.
