یک سال پیش، در تاریخ 20 میزان 1404، پاکستان در پی درگیری با طالبان، تمامی گذرگاه‌های مرزی با افغانستان را بست. این گذرگاه‌ها بعداً از سوی طالبان نیز بسته اعلام شدند و همچنان تا حدی به همین حالت باقی مانده‌اند. این طولانی‌ترین دوره‌ی بسته‌ماندن گذرگاه‌ها میان دو کشور است.
این اقدام چند روز پس از حمله‌ی پاکستان به کابل و پکتیکا صورت گرفت. ارتش پاکستان در شب 17 و 18 میزان 1404 به این دو ولایت حمله کرد.
تنها مهاجران افغانستان در طول این مدت اجازه داشتند که به کشور برگردند. به گفته‌ی اسحاق دار، وزیر خارجه‌ی پاکستان، اسلام‌آباد به تازگی اجازه داده است که حدود 100 موتر حامل مواد کمکی سازمان ملل متحد از خط دیورند به افغانستان عبور کنند که حدود یک ماه طول کشید.
شمار معدودی از دانشجویان پاکستانی نیز اجازه یافتند از راه زمینی به کشور خود برگردند، در حالی که شمار دیگر از راه هوایی بازگشتند.
این وضعیت به هر دو کشور زیان رسانده، اما نتوانسته ناامنی‌ها در پاکستان را مهار کند؛ هدفی که در ابتدا مقام‌های پاکستانی گمان می‌بردند با بستهشدن گذرگاه‌ها به آن نزدیک خواهند شد.
به گفته‌ی طالبان، حجم بازرگانی میان دو کشور در سال 2024 میلادی دو میلیارد و 461 میلیون دالر بود. اما این رقم در سال 2025 به یک میلیارد و 766 میلیون دالر کاهش یافت.
افغانستان تا پیش از این یک مسیر ترانزیتی برای پاکستان به شمار می‌رفت، اما با بستهشدن گذرگاه‌ها، دسترسی اسلام‌آباد به آسیای مرکزی به شدت دشوار شده، هرچند قطع نشده است.
افغانستان نیز برای بسیاری از کالاها به مسیرهای جایگزین روی آورده، در حالی که بازار وسیع پاکستان را از دست داده است.
گزارش‌های بانک جهانی نشان می‌دهند که صادرات زغال سنگ افغانستان، به دنبال بستهشدن گذرگاه‌ها، تقریباً متوقف شده است.
پاکستان قبلاً حدود 70 درصد از داروی افغانستان را تامین می‌کرد، اما اکنون هیچ وارداتی از آن کشور صورت نمی‌گیرد.
طالبان می‌گوید گذرگاه‌ها را تنها زمانی باز خواهد کرد که اسلام‌آباد تضمین محکم ارائه کند که بار دیگر به هر دلیلی، از آن‌ها برای اهداف سیاسی استفاده نکرده و نخواهد بست.
پاکستان بیان کرده که در صورت رسیدگی به نگرانی‌های امنیتی این کشور از سوی طالبان، حاضر به بازگشایی این گذرگاه‌ها است.
