نتایج یک پژوهش تازه از سوی سازمان «دیفیلاپمنت مایندز» نشان می‌دهد که مهاجران افغانستان در انقره، پایتخت ترکیه به دلایل گوناگونی، در دسترسی به خدمات اساسی‌ای چون آموزش، صحت و حمایت‌های اجتماعی با مشکل مواجه‌اند.
در ترکیه، تنها آن عده از مهاجران افغانستان که دارای کارت شناسایی معتبر و فعال هستند یا تحت حمایت بین‌المللی قرار دارند، می‌توانند به این خدمات دسترسی داشته باشند.
زمینه‌ی آموزش برای پناه‌جویان افغانستان در سطح ابتداییه فراهم است، اما موانع چشم‌گیری در سطوح متوسطه و دانشگاهی وجود دارد.
بر بنیاد پژوهش، بسیاری از خانواده‌ها به دلایل اقتصادی، فرهنگی و اداری، فرزندان‌شان، به ویژه‌ی دختران را به طور منظم مکاتب نمی‌فرستند.
هزینه‌ی بالای آزمون‌های ورودی دانشگاه برای خارجی‌ها و فرصت‌های محدود بورسیه، دسترسی به آموزش عالی برای مهاجران افغانستان را مشکل می‌کند.
بسیاری از خانواده‌ها، به دلیل ناامنی مالی، ترجیح می‌دهند فرزندان‌شان را به کار وادارند تا این‌که بگذارند آن‌ها تحصیل کنند. پسران جوان اغلب تحصیلات خود را رها می‌کنند و به کارهای غیررسمی سوق داده می‌شوند. مشکلات اقتصادی و فشارهای اجتماعی برای ازدواج زودهنگام، دسترسی دختران مهاجر افغانستان به آموزش را محدود می‌کند.
بر بنیاد پژوهش، اکثر خدمات شهری و دولتی، تنها شهروندان ترکیه را پوشش می‌دهند و حمایت‌های اجتماعی‌ای چون کمک نقدی یا غیرنقدی برای مهاجران افغانستان وجود ندارد. کاهش یا توقف کامل برنامه‌های بشردوستانه این مشکل را تشدید کرده است.
کاهش برنامه‌هایی چون توزیع لوازم‌التحریر، ادامه‌ی تحصیل کودکان مهاجر افغانستان را دشوارتر کرده است.
موانع زبانی نیز بر دسترسی مهاجران افغانستان در انقره به خدمات اساسی تاثیر منفی می‌گذارد. بسیاری آن‌ها به زبان ترکی صحبت نمی‌کنند. بر بنیاد پژوهش، مهاجران سوری در ادارات دولتی، شفاخانه‌ها و دیگر سازمان‌ها به مترجم دسترسی دارند، اما مهاجران افغانستان نه.
