همین واقعیت ساده که اسم یک گروه موسیقی بالای معتبرترین مجلهی موسیقی در جهان باشد، باید از جایگاه و پایگاه آن گروه موسیقی بهدرستی پرده بردارد. رولینگ استونز که هژده سال آهنگی نساخت و بس-بسیاری جای این گروه را تالار مشاهیر راک اند رول و نوستالژیهای نسلهای مربوط به دههی شصت و مقطعِ پس از جنگ در اروپا میدانستند، باری دگر به صحنه برگشتهاست و میخواهد آلبومی تازه بهنامِ «الماسهای هاکنی» منتشر کند.
رولینگ استونز تنها گروه موسیقیای بود که در زمان خود بهدلیل بداعت و خلاقیتهای نهفته در کار خویش، موفق به رقابت با گروه غولآسای راک، پینک فلوید شود. درحالیکه بنمایه و اصلِ کار پینک فلوید را «معنا» و مانوردادنِ رویِ «معناهای» موسیقی و ترانه تشکیل میداد – دستکم تا زمان انتشار آلبوم «ناقوس جدایی»- کار رولینگ استونز بر آواها و زیبایی موسیقایی قطعات متمرکز که همین خود، رولینگ استونز را مبدل به گروه متمایز و اصیل میکرد. البته اینکه تمرکز در کار رولینگ استونز بالای زیبایی آوایی موسیقی بود، نباید ما را به این گمان خطا بیندازد که ترانههای آنها لطافت و عمقی نداشتند، بعضی از کارهای رولینگ استونز مثلِ «همدردی با شیطان» و یا «اسبهای وحشی» در شمار زیباترین ترانههایی است که در تاریخ موسیقی راک تولید شدهاست. ترانههایی که با صدای میک جِگِر خاطرات بسیاری برای نسلهای بسیاری پدید آورده و زیبایی هنری، معجون جاودانگی آنها شدهاست.
بناست آلبوم تازهی سازندگانِ شاهکارهایی نظیر «سیاه بکشاش» و «تو نمیتوانی همیشه چیزی را که دوست داری بهدست بیاوری» در تاریخ بیست اکتبر سال روان میلادی منتشر شود. البته گمانهای بجا و بایستهای در مورد اینکه کیفیت کارِ این گروه پس از این دو دهه چگونه خواهد بود، وجود دارند. ابراز تردیدهایی در مورد قدرت صدای جِگِر و قدرت ترانهنگاری کیت ریچاردس، ولی تا آنجا که تجربه نشان دادهاست، گروههای کلاسیک در کارهای واپسین و متاخرشان نزولی از خود نشان ندادهاند، چنانیکه آلبوم «دریای بیپایان» هم آلبومی بود در شانِ هنری پینک فلوید.
