جان ایلیف، رییس برنامهی جهانی خوراک در افغانستان به خبرگزاری فرانسه گفت که زنان این کشور سلامتی و تغذیهی خود را فدای تغذیهی کودکانشان میکنند.
4 میلیون کودک در سال 2026 دچار سوتغذیه خواهند بود، اما در افغانستان مراکز صحی کمی برای تداوی آن وجود دارد. در هرات، برخی خانوادهها صدها کیلومتر سفر میکنند تا به شفاخانهی حوزوی هرات برسند، زیرا در ولسوالیهای خود امکانات درمانی ندارند.
نجیبه که به شفاخانهی حوزوی هرات مراجعه کرده، گفت فرزندش، ارتیا، در سهماهگی دچار ذاتالریه شد و مجبور شد که وی را از یک شفاخانه به شفاخانهی دیگری ببرد تا درمان شود.
او به خبرگزاری فرانسه گفت: «من نتوانستم استراحت کافی داشته باشم یا خوراک خوب بخورم. این روزها برای نوزادم شیر کافی ندارم.»
نجیبه افزود که شوهرش یک دکان لوازم برقی دارد و خانوادهی آنها از همین رهگذر امرار معاش میکنند. او گفت: «هیچ کسی نمیتواند درک کند که من چه میکشم. هیچکسی نمیداند هر روز در کنار فرزندم در این وضعیت، چه حسی دارم. تنها کاری که از دستم بر میآید، دعا برای بهبود فرزندم است.»
پدر ارتیا به دنبال قرضگرفتن پول است تا بتواند هزینهی عمل جراحی فرزندش در شفاخانهی حوزوی هرات را تامین کند.
به گفتهی همایون همت، معاون هماهنگکنندهی داکتران بیمرز در هرات، هر ماه به طور اوسط 315 تا 320 کودک مبتلا به سوتغذیه در بخشی از شفاخانهی حوزوی هرات که تحت حمایت این سازمان است، پذیرش میشوند. او افزود که این رقم در 5 سال گذشته به طور پیوسته افزایش یافته است.
فوزیه عزیزی، پرستار، گفت مادرانی که مجبورند کارهای جسمانی سنگین انجام دهند، گاهی به دلیل کمآبی نمیتوانند شیر کافی تولید کنند.
برنامهی جهانی خوراک به دنبال دریافت 390 میلیون دالر (25.8 میلیارد افغانی) برای تغذیهی 6 میلیون تن در افغانستان طی 6 ماه آینده است، اما به گفتهی ایلیف، احتمال دریافت این پول «بسیار ناچیز» است.
او هشدار داد که اگر 4 میلیون کودکی که در سال 2026 دچار سوتغذیه خواهند بود، تداوی نشوند، «خواهند مرد.»
نعمتی، سرپرست پرستاران در شفاخانهی حوزوی هرات گفت که اغلب مریضهایی را تداوی میکنند که «در واپسین مرحله» هستند و برای زندهماندن «هیچ امیدی» نیست.
