واشنگتن پُست در گزارش تازهی خود به نقل از یک مقام ارشد تیتیپی نوشت که گفتوگوها میان طالبان و پاکستان هیچ تاثیری بر فعالیتهای تحریک طالبان پاکستان نداشتهاند.
او که نخواست هویتش فاش شود، گفت: «هیچ فشاری از سوی امارت اسلامی بر رهبری ما وجود ندارد که در پاکستان نجنگیم.»
در گزارش واشنگتن پست به نقل از مقامهای پاکستانی آمده که طالبان افغانستان به طور فعال از تلاش تیتیپی برای برقراری «رژیم طالبانی» در مناطقی از پاکستان حمایت میکند که به طور تاریخی بخشی از افغانستان محسوب میشوند.
طالبان اما به صورت علنی حمایت از تیتیپی و یا هر گروه دیگر را که علیه کشورهای خارجی فعالیت میکنند را رد کرده است. طالبان پاکستانی نیز گفته است که طالبان افغانستان برای آن پشتیبانی و پناهگاه فراهم نمیکند.
اسلامآباد همواره مدعی است که تیتیپی و دیگر گروههای شبهنظامی در افغانستان فعالیت دارند و از خاک این کشور علیه پاکستان استفاده میکنند.
اسلامآباد معتقد است که طالبان برای شبهنظامیان پناهگاه فراهم کرده است و بارها خواستار مهار آنها شده است.
خط دیورند به عنوان یک معضل تاریخی
احمد بلال صوفی، وزیر پیشین عدلیهی پاکستان به واشنگتن پست گفت: «پاکستان و افغانستان مدتهاست که در عمل با خط دیورند مانند یک مرز بینالمللی رفتار کردهاند.» او یادآوری کرد که مسئولان افغانستان، به طور نمونه، در گذرگاهها از لاریها عوارض گمرکی دریافت میکنند.
طالبان ممکن است تشدید تنشها در امتداد خط دیورند را برای خود در داخل کشور سودمند بداند. زاهد حسین، تحلیلگر سیاسی پاکستانی گفت: «آنها با مطرحکردن این مساله، از ملیگرایی برای منحرفکردن افکار عمومی بهره میگیرند.»
او افزود که این کار شاید در کوتاهمدت برایشان حمایت مردمی در پی داشته باشد، اما در نهایت بیثباتی افغانستان و پاکستان را تشدید میکند. او به بستهشدن گذرگاهها در شرایطی اشاره کرد میلیونها تن از شهروندان افغانستان با گرسنگی روبهرو هستند.
شاکر افریدی، بازرگان پاکستانی گفت که زیانهای مالی ناشی از بستهبودن گذرگاهها بسیار سنگین بوده است.
در بیشتر سالهای سدهی بیستم، مردمان پشتون و دیگر اقوام بدون ممانعت، روزانه چندین بار از خط دیورند عبور میکردند. در دههی 80 میلادی، دولت پاکستان حتی این رفتوآمدها را تشویق میکرد تا از این طریق سازوبرگهای نظامی و همچنین جنگجویان را برای حمایت از مجاهدین عبور دهد.
نثار علی خان داور، از رهبران قبایلی پاکستان که تا دههی سوم زندگی خود از این خط آزادانه رفتوآمد میکرد، گفت: «مردم اصلاً آن را مرز نمیدانستند، نه گذرنامهای در کار بود و نه ویزایی. ما برای مراسم عروسی، عزاداری یا حتی غذای شب، از این سو به آن سو میرفتیم.»
پاکستان پس از آن که ایالات متحده به افغانستان حمله کرد، گذرگاهها را بست و نیروهایی را برای تامین خط دیورند موظف کرد. پس از تشکیل تیتیپی در 2007، اسلامآباد بار دیگر تصمیم گرفت خط دیورند را مستحکم کند و سرانجام حصاری را در بخشهایی از آن بنا کرد. با این حال، این خط همچنان غیرقابل کنترول مانده است.
پاکستان میگوید که با خط دیورند باید همانند مرز میان دیگر کشورها، برخورد شود. بخش عمدهی مردم افغانستان اما اعتقاد دارند که این خط فرضی است. خان داور به واشنگتن پست گفت: «این خط به طور ناعادلانهای پشتونها را تقسیم و تضعیف کرده است و ما هرگز آن را نخواهیم پذیرفت.»
